Σκηνικό πριν 15 ημέρες…
Αποβιβάζομαι από το μετρό στην Ομόνοια. Ανεβαίνω την 1η κυλιόμενη σκάλα και κατευθύνομαι για τη 2η.
Στα 50 μέτρα μπροστά μου, γύφτισσα που κάθεται στο δάπεδο, με ένα καρότσι δίπλα της και το κλασικό μωρό στην αγκαλιά που το θήλαζε ή έκανε πως το θηλάζει. Φοράει ένα φαρδύ φούτερ κι από μέσα διαγράφονται ΒΥΖΑΡΕΣ!
Κάνω την κίνηση να βγάλω 1 ευρώ από το τσαντάκι και, την ίδια στιγμή, με προσπερνάει σεκιουριτάς, κατευθύνεται προς τη γύφτισσα και τη διώχνει. Καθώς περνάω από δίπλα, τον ακούω να της λέει ``Σε είδαν από πάνω από τις κάμερες, δεν φταίω εγώ``.
Καρφώνω με το βλέμμα την τύπισα, καθώς περνάω από δίπλα, με κόβει κι εκείνη, ενώ από μέσα μου βρίζω τη γκαντεμιά μου!
Ανεβαίνω στη 2η κυλιόμενη, κάνω μεταβολή και την καρφώνω με το βλέμμα όσο ανεβαίνω, το ίδιο κι εκείνη.
Την περιμένω στον επάνω όροφο, ανεβαίνει κι εκείνη. Μόλις βγαίνει από τις κυλιόμενες, βλέπω τη ρώγα μέσα από το φούτερ σαν καρύδι (από τα μεγάλα). Το γυφτάκι φαίνεται την είχε κάνει ταράτσα!
Έχει 3 σκαλάκια μπροστά και δυσκολεύεται με το καρότσι. Πιάνω το καρότσι και τη βοηθάω να το κατεβάσει.
``Ευχαριστώ, ευχαριστώ`` εκείνη.
Της δίνω το ευρώ που είχα από πριν στο χέρι.
``Ευχαριστώ, ευχαριστώ`` εκείνη.
``Τι βυζάρες είναι αυτές`` της λέω…
``Ευχαριστώ, ευχαριστώ`` εκείνη.
Της το ξαναλέω, ίδια απάντηση. Όλα αυτά μέσα σε κόσμο.
Δεν κατάλαβα αν έκανε ότι δεν μιλάει ελληνικά ή αν, όντως, η μόνη λέξη που ήξερε ήταν το ευχαριστώ.
Δυστυχώς, εκεί τελείωσε η φάση.