Νέα

Γερμανοί: Φασίστες, Χαφιεδες, Απατεώνες

  • Μέλος που άνοιξε το νήμα anatolgami
  • Ημερομηνία ανοίγματος
  • Απαντήσεις 1K
  • Εμφανίσεις 41K
  • Tagged users Καμία
  • Βλέπουν το thread αυτή τη στιγμή 1 άτομα (0 μέλη και 1 επισκέπτες)

osie.0909

Μέλος
Εγγρ.
7 Νοε 2007
Μηνύματα
5.347
Κριτικές
2
Like
8
Πόντοι
66
για ποιόν χτυπάει η καμπάνα:
 

Συνημμένα

  • item.jpg
    item.jpg
    43 KB · Εμφανίσεις: 39

marios51

Ενεργό Μέλος
Εγγρ.
21 Δεκ 2009
Μηνύματα
17.375
Κριτικές
16
Like
198
Πόντοι
676
δεν ειναι τιποτα. γκεμπελισμός λεγεται..  :jerking:


λεγε λεγε, τί να κανει ? το πιστεψε το μοσχάρι ο ελληνας οτι δουλευει πολυ..  :P
ρε χωρις πλακα μπες στο σιτε τις ευροστατ και δες το μονος σου.....

η ευροστατ ειναι η επισημη υπηρεσια για στατιστικα στην ευρωπη
 

Yorgos

Τιμημένος
Εγγρ.
21 Σεπ 2005
Μηνύματα
15.504
Κριτικές
22
Like
55
Πόντοι
4.095
Η μαγεία των αριθμών...μην κολλάτε εκεί.

Οι Έλληνες βάσει κάποιων συγκριτικών στατιστικών, πληρώνουν περισσότερα σε κλάδο σύνταξης και για περισσότερα χρόνια από τους Γερμανούς.

Αλλά έχουν κατά πολύ μικρότερες συντάξεις.

:think:
 

Επισκέπτης
δεν ειναι τιποτα. γκεμπελισμός λεγεται..  :jerking:


λεγε λεγε, τί να κανει ? το πιστεψε το μοσχάρι ο ελληνας οτι δουλευει πολυ..  :P
παπαριες λες..
οντως δουλευει περισσοτερο..
απλα ειναι λιγοτερο παραγωγικος..
γιατι πολυ απλα δουλευει,δεν εργαζεται..
 

DANAHTRANS

Μέλος
Εγγρ.
30 Ιαν 2006
Μηνύματα
6.983
Like
6
Πόντοι
66
Η μαγεία των αριθμών...μην κολλάτε εκεί.

Οι Έλληνες βάσει κάποιων συγκριτικών στατιστικών, πληρώνουν περισσότερα σε κλάδο σύνταξης και για περισσότερα χρόνια από τους Γερμανούς.

Αλλά έχουν κατά πολύ μικρότερες συντάξεις.

:think:
Εγω λεω να πεθανουμε πριν παρουμε συνταξη να ανακαμψη το κρατος τι λετε???
Εκει φτασαμε... να το ευχοντε... :2funny: :2funny:
 

DANAHTRANS

Μέλος
Εγγρ.
30 Ιαν 2006
Μηνύματα
6.983
Like
6
Πόντοι
66
εσυ Δαναη μας απο ποιό ταμειο θα παρεις συνταξη?
απο το δικο μου.... Danaiinsurence...  τουλαχιστον ξερω οτι θα την παρω σιγουρα.... για σας δεν ξερω....   :2funny: :2funny: :2funny:
Εσας σας βλεπω με τιποτα κατσικουλες να τη βγαζετε... και κανενα λαχανο απο το χωραφι.... αμα το εχετε και δεν το πουλησατε.... :2funny: :2funny: :2funny: :2funny:
 

giorgospapa

Τιμημένος
Εγγρ.
6 Ιουλ 2006
Μηνύματα
15.922
Κριτικές
10
Like
41
Πόντοι
2.157
παπαριες λες..
οντως δουλευει περισσοτερο..
απλα ειναι λιγοτερο παραγωγικος..
γιατι πολυ απλα δουλευει,δεν εργαζεται..
απασχολειται (με τον καφε π.χ.), οχι εργαζεται.

για να μην β(γ)αλουμε και τις υπερωριες π.χ. του δημοσιου που ειναι βεβαια ολες πραγματικες και ξαναδουμε τη γιουροστατ..
 

Επισκέπτης
-24-2-αντίγραφο.jpg


ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΓΡΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ

Εδώ και πολλά χρόνια, το κράτος προσπαθεί να καταδείξει πως το πρότυπο του εργαζόμενου που δημιουργήθηκε μέσα στην καινούρια φάση της κοινωνικής οικονομίας, δεν επιδέχεται καμία βελτίωση. Αγνοώντας σε εξοργιστικό βαθμό τις επιθυμίες και τις ανάγκες των ανθρώπων, ακινητοποιεί ουσιαστικά τη θέληση τους για ελεύθερη εργασία και σκέψη, τους επιβάλλει τη φτώχεια και την εξαθλίωση, προσβάλλοντας κάθε πτυχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η επιθυμία του ανθρώπου για ελευθερία, συνεργασία και αλληλεγγύη έχει ποδοπατηθεί κάτω από τη μπότα του καπιταλισμού, ενός ιδιότυπου φασισμού που στοχεύει στην εκμετάλλευση και το ξεζούμισμα των ανθρώπων, προς όφελος μιας χούφτας εξουσιαστών.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο οικονομικό πεδίο, τόσο εγχώρια όσο και διεθνώς, δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες. Περισσότερη δουλειά, λιγότερες αποδοχές, αύξηση των ορίων ηλικίας στη συνταξιοδότηση, είναι ένα μικρό μόνο μέρος, από τα μέτρα που θέλει να επιβάλλει η εξουσία για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης που η ίδια δημιούργησε. Μέτρα βέβαια που στο μόνο που αποσκοπούν είναι η διαιώνιση της εκμετάλλευσης και φυσικά τα μεγαλύτερα κέρδη για τα αφεντικά.

Το τελευταίο μέτρο της νέας σοσιαληστρικής κυβέρνησης για τη δήθεν αντιμετώπιση της κρίσης, ακούει στο όνομα φοροεπιδρομή. Ο πρόσφατος παροξυσμός για συγκέντρωση αποδείξεων πληρωμών, με σκοπό την υποτιθέμενη οικονομική ελάφρυνση, είναι άλλη μια απόδειξη της αδυναμίας του καπιταλισμού να στηριχτεί στα γυάλινα πόδια του. Η απέλπιδα προσπάθεια του κράτους να δημιουργήσει κλίμα συναίνεσης και εθνικής ομοψυχίας για την αντιμετώπιση της κρίσης, φάνηκε ανάγλυφα και στις πρόσφατες -κατά παραγγελία της κυβέρνησης- δημοσκοπήσεις, τα ευρήματα των οποίων μόνο γέλια κατάφεραν να προκαλέσουν. Μέσω αυτών των δημοσκοπήσεων, το κράτος προσπάθησε να πείσει την κοινωνία ότι ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων που θίγονται τα δικαιώματα και οι ζωές τους, επικροτούν τα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Από κοντά φυσικά και τα μμε που χωρίς τον παραμικρό δισταγμό παρουσίασαν αυτά τα εξωφρενικά ευρήματα, εξυμνώντας ταυτόχρονα την «ωριμότητα των ελλήνων πολιτών που έχουν συνειδητοποιήσει την κρίσιμη κατάσταση και έχουν πειστεί για την αναγκαιότητα των νέων μέτρων». Η ξεφτίλα του κράτους έχει φτάσει πλέον σε τέτοιο σημείο, ώστε να μας κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα μας, προσπαθώντας να μας πείσει ότι τα συμφέροντα του Βαρδινογιάννη, του Κόκκαλη και του Μπόμπολα είναι ίδια με τα δικά μας.

Από την εποχή της βασιλείας μέχρι τα σύγχρονα καθεστώτα που χαρακτηρίζονται δημοκρατικά, ο φόρος, είτε είναι κεφαλικός, είτε άμεσος, είτε έμμεσος, κτλ, είχε πάντα τον ίδιο σκοπό. Να χρησιμοποιηθεί για την ικανοποίηση της απληστίας των πλουσίων και όχι για το κοινωνικό όφελος. Ειδικά ο φόρος πάνω στα είδη επιβίωσης χτυπάει πρώτα και πάνω από όλα τα κατώτερα οικονομικά στρώματα. Οι όποιες μικροαυξήσεις του παρελθόντος μπορεί να φάνταζαν σαν μια μικρή ανάσα για όλους μας. Ποιό ήταν όμως το αποτέλεσμα αυτής της αύξησης όταν μέσω του πληθωρισμού, της αύξησης των φόρων, της ακρίβειας και άλλων τεχνασμάτων των αφεντικών η φτώχεια παρέμεινε φτώχεια; Σήμερα, εν μέσω «κρίσης» και της επαπειλούμενης «πτώχευσης» του κράτους, δίνεται η ευκαιρία στα αφεντικά να προχωρήσουν σε πάγωμα ή ακόμα και μείωση μισθών, την περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας, απολύσεις, ανασφάλιστη εργασία, σε ένα γενικότερο πισωγύρισμα σε μεσαιωνικές συνθήκες .

Από την άλλη, η οργάνωση των εργατών σε κρατικούς/κομματικούς συνδικαλιστικούς φορείς, σε μια προσπάθεια διεκδίκησης των αυτονόητων, εκχωρεί τη δύναμή τους σε επαγγελματίες συνδικαλιστές που με τη σειρά τους λειτουργούν σαν πιστά όργανα του κράτους και της εργοδοσίας, εξυπηρετώντας τα πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα. Ο διεκπεραιωτικός χαρακτήρας μιας 24ωρης απεργίας από τους κρατικούς συνδικαλιστές έχει αηδιάσει και τους πιο ευκολόπιστους εργαζόμενους για τις προθέσεις αυτών που τους εκπροσωπούν. Είναι φανερό, πως αυτή η σχέση κράτους-εργοδοσίας-συνδικαλιστών είναι σε βάρος του κάθε εργαζόμενου που αναζητά εναγωνίως διαφορετικές εργασιακές συνθήκες, ώστε να απολαμβάνει ισότιμα τους καρπούς και τους κόπους της δουλειάς του, μιας δουλειάς που θα είναι πραγματικά δημιουργική για τον καθένα, αλλά και για το συλλογικό όφελος.

Η κατάκτηση μιας τέτοιας ζωής δεν είναι τόσο δύσκολη, μακρινή και ουτοπική όσο θέλουν να μας την παρουσιάσουν. Όσοι αγωνίστηκαν στο παρελθόν και κατέκτησαν αυτά που εμείς σήμερα θεωρούμε αυτονόητα δεν ήταν ούτε ήρωες, ούτε υπεράνθρωποι. Αυτοί που αγωνίστηκαν και κατέκτησαν το οχτάωρο, την ασφάλιση, την ιατρική περίθαλψη και όλα τα εργασιακά κεκτημένα, ήταν όλοι τους φτωχοί εργαζόμενοι όπως κι εμείς. Άνθρωποι που είχαν συνειδητοποιήσει τη θέση τους και είχαν επιλέξει να λάβουν ενεργά μέρος στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο ενάντια στα αφεντικά, το κράτος και τους εξουσιαστές. Ως πότε θα ανεχόμαστε να χάνουμε τη μισή μας ζωή στα κάτεργα των χώρων εργασίας, για να χτίζει το αφεντικό τη βίλα του, ενώ εμείς την ίδια στιγμή στριμωχνόμαστε σε ένα δυάρι κλουβί πληρώνοντας ενοίκιο; Δεν ωφελεί σε τίποτα να μοιρολατρούμε και να μένουμε απαθείς.

Η πρόσφατη εμπειρία κατάληψης και αυτοδιαχείρισης βιομηχανικών μονάδων από τους εργάτες, π.χ. στο εργοστάσιο κεραμοποιίας “Zanon” στην Αργεντινή (μετονομάστηκε σε “εργοστάσιο χωρίς αφεντικά”) ή στο εργοστάσιο παραγωγής ποδηλάτων “Bike Systems GmbH” στη Γερμανία (με τη συμμετοχή αναρχοσυνδικαλιστών της FAU), αποδεικνύει ότι αυτός ο τρόπος λειτουργίας των μέσων παραγωγής, όχι μόνο δεν είναι ουτοπία, αλλά πρόκειται για τον πιο αυθόρμητο τρόπο λειτουργίας των παραγωγικών μονάδων που αναδεικνύει τη σημασία της συνεργασίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Παρόμοιες προσπάθειες με καταλήψεις εργοστασίων είναι πρόσφατες και στην Ελλάδα (Λαναράς, Palco, Κανάκης). Πριν λίγο καιρό το εργοστάσιο υποδηματοποιίας και οι αποθήκες της “elite” καταλήφθηκαν από τους εργαζόμενους μετά τον εμπαιγμό τους από τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου που τους είχε απλήρωτους για μήνες. Σύντομα όμως παρενέβησαν τα συνδικαλιστικά τσιράκια των αφεντικών (ΠΑΜΕ και οι ξεπουλημένοι συνδικαλιστές του ΚΚΕ, που δεν εργάζονται καν στην εταιρεία) και θέτοντας εκβιαστικά διλήμματα στους εκατοντάδες εργαζόμενους, τους ώθησαν ουσιαστικά να λήξουν την κατάληψη αφήνοντας τους ξεκρέμαστους.

Για όλους εμάς τους μισθωτούς σκλάβους που βιώνουμε καθημερινά την καταπίεση εντός και εκτός του εργασιακού μας χώρου, ένας τρόπος υπάρχει για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Η άγρια απεργία και η οικειοποίηση των μέσων παραγωγής, η αυτοοργάνωση και η αυτοδιαχείριση στους χώρους εργασίας. Στοχεύοντας στην εξέγερση και την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΧΑΡΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ                                ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ

24/02/2010 11:00 π.μ. ΜΟΥΣΕΙΟ                    ΓΙΑ ΕΝΙΑΙΟ ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
 

giorgospapa

Τιμημένος
Εγγρ.
6 Ιουλ 2006
Μηνύματα
15.922
Κριτικές
10
Like
41
Πόντοι
2.157
βρε γαμω τα σεντονια σου γαμω....
 

DANAHTRANS

Μέλος
Εγγρ.
30 Ιαν 2006
Μηνύματα
6.983
Like
6
Πόντοι
66
Καλα τα λες αγαπητε πλεσουρ.. αλλα χωρις λεφτα 100 ωρες να φωναζουμε στους δρομους τιποτα δεν γινετε... απο το ενα αυτι μπαινουν και απο το αλλο βγαινουν
 

forest

Ανώτερος
Εγγρ.
19 Ιαν 2006
Μηνύματα
4.024
Κριτικές
54
Like
1.293
Πόντοι
8.225
-24-2-αντίγραφο.jpg


ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΓΡΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ

Εδώ και πολλά χρόνια, το κράτος προσπαθεί να καταδείξει πως το πρότυπο του εργαζόμενου που δημιουργήθηκε μέσα στην καινούρια φάση της κοινωνικής οικονομίας, δεν επιδέχεται καμία βελτίωση. Αγνοώντας σε εξοργιστικό βαθμό τις επιθυμίες και τις ανάγκες των ανθρώπων, ακινητοποιεί ουσιαστικά τη θέληση τους για ελεύθερη εργασία και σκέψη, τους επιβάλλει τη φτώχεια και την εξαθλίωση, προσβάλλοντας κάθε πτυχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η επιθυμία του ανθρώπου για ελευθερία, συνεργασία και αλληλεγγύη έχει ποδοπατηθεί κάτω από τη μπότα του καπιταλισμού, ενός ιδιότυπου φασισμού που στοχεύει στην εκμετάλλευση και το ξεζούμισμα των ανθρώπων, προς όφελος μιας χούφτας εξουσιαστών.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο οικονομικό πεδίο, τόσο εγχώρια όσο και διεθνώς, δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες. Περισσότερη δουλειά, λιγότερες αποδοχές, αύξηση των ορίων ηλικίας στη συνταξιοδότηση, είναι ένα μικρό μόνο μέρος, από τα μέτρα που θέλει να επιβάλλει η εξουσία για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης που η ίδια δημιούργησε. Μέτρα βέβαια που στο μόνο που αποσκοπούν είναι η διαιώνιση της εκμετάλλευσης και φυσικά τα μεγαλύτερα κέρδη για τα αφεντικά.

Το τελευταίο μέτρο της νέας σοσιαληστρικής κυβέρνησης για τη δήθεν αντιμετώπιση της κρίσης, ακούει στο όνομα φοροεπιδρομή. Ο πρόσφατος παροξυσμός για συγκέντρωση αποδείξεων πληρωμών, με σκοπό την υποτιθέμενη οικονομική ελάφρυνση, είναι άλλη μια απόδειξη της αδυναμίας του καπιταλισμού να στηριχτεί στα γυάλινα πόδια του. Η απέλπιδα προσπάθεια του κράτους να δημιουργήσει κλίμα συναίνεσης και εθνικής ομοψυχίας για την αντιμετώπιση της κρίσης, φάνηκε ανάγλυφα και στις πρόσφατες -κατά παραγγελία της κυβέρνησης- δημοσκοπήσεις, τα ευρήματα των οποίων μόνο γέλια κατάφεραν να προκαλέσουν. Μέσω αυτών των δημοσκοπήσεων, το κράτος προσπάθησε να πείσει την κοινωνία ότι ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων που θίγονται τα δικαιώματα και οι ζωές τους, επικροτούν τα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Από κοντά φυσικά και τα μμε που χωρίς τον παραμικρό δισταγμό παρουσίασαν αυτά τα εξωφρενικά ευρήματα, εξυμνώντας ταυτόχρονα την «ωριμότητα των ελλήνων πολιτών που έχουν συνειδητοποιήσει την κρίσιμη κατάσταση και έχουν πειστεί για την αναγκαιότητα των νέων μέτρων». Η ξεφτίλα του κράτους έχει φτάσει πλέον σε τέτοιο σημείο, ώστε να μας κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα μας, προσπαθώντας να μας πείσει ότι τα συμφέροντα του Βαρδινογιάννη, του Κόκκαλη και του Μπόμπολα είναι ίδια με τα δικά μας.

Από την εποχή της βασιλείας μέχρι τα σύγχρονα καθεστώτα που χαρακτηρίζονται δημοκρατικά, ο φόρος, είτε είναι κεφαλικός, είτε άμεσος, είτε έμμεσος, κτλ, είχε πάντα τον ίδιο σκοπό. Να χρησιμοποιηθεί για την ικανοποίηση της απληστίας των πλουσίων και όχι για το κοινωνικό όφελος. Ειδικά ο φόρος πάνω στα είδη επιβίωσης χτυπάει πρώτα και πάνω από όλα τα κατώτερα οικονομικά στρώματα. Οι όποιες μικροαυξήσεις του παρελθόντος μπορεί να φάνταζαν σαν μια μικρή ανάσα για όλους μας. Ποιό ήταν όμως το αποτέλεσμα αυτής της αύξησης όταν μέσω του πληθωρισμού, της αύξησης των φόρων, της ακρίβειας και άλλων τεχνασμάτων των αφεντικών η φτώχεια παρέμεινε φτώχεια; Σήμερα, εν μέσω «κρίσης» και της επαπειλούμενης «πτώχευσης» του κράτους, δίνεται η ευκαιρία στα αφεντικά να προχωρήσουν σε πάγωμα ή ακόμα και μείωση μισθών, την περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας, απολύσεις, ανασφάλιστη εργασία, σε ένα γενικότερο πισωγύρισμα σε μεσαιωνικές συνθήκες .

Από την άλλη, η οργάνωση των εργατών σε κρατικούς/κομματικούς συνδικαλιστικούς φορείς, σε μια προσπάθεια διεκδίκησης των αυτονόητων, εκχωρεί τη δύναμή τους σε επαγγελματίες συνδικαλιστές που με τη σειρά τους λειτουργούν σαν πιστά όργανα του κράτους και της εργοδοσίας, εξυπηρετώντας τα πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα. Ο διεκπεραιωτικός χαρακτήρας μιας 24ωρης απεργίας από τους κρατικούς συνδικαλιστές έχει αηδιάσει και τους πιο ευκολόπιστους εργαζόμενους για τις προθέσεις αυτών που τους εκπροσωπούν. Είναι φανερό, πως αυτή η σχέση κράτους-εργοδοσίας-συνδικαλιστών είναι σε βάρος του κάθε εργαζόμενου που αναζητά εναγωνίως διαφορετικές εργασιακές συνθήκες, ώστε να απολαμβάνει ισότιμα τους καρπούς και τους κόπους της δουλειάς του, μιας δουλειάς που θα είναι πραγματικά δημιουργική για τον καθένα, αλλά και για το συλλογικό όφελος.

Η κατάκτηση μιας τέτοιας ζωής δεν είναι τόσο δύσκολη, μακρινή και ουτοπική όσο θέλουν να μας την παρουσιάσουν. Όσοι αγωνίστηκαν στο παρελθόν και κατέκτησαν αυτά που εμείς σήμερα θεωρούμε αυτονόητα δεν ήταν ούτε ήρωες, ούτε υπεράνθρωποι. Αυτοί που αγωνίστηκαν και κατέκτησαν το οχτάωρο, την ασφάλιση, την ιατρική περίθαλψη και όλα τα εργασιακά κεκτημένα, ήταν όλοι τους φτωχοί εργαζόμενοι όπως κι εμείς. Άνθρωποι που είχαν συνειδητοποιήσει τη θέση τους και είχαν επιλέξει να λάβουν ενεργά μέρος στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο ενάντια στα αφεντικά, το κράτος και τους εξουσιαστές. Ως πότε θα ανεχόμαστε να χάνουμε τη μισή μας ζωή στα κάτεργα των χώρων εργασίας, για να χτίζει το αφεντικό τη βίλα του, ενώ εμείς την ίδια στιγμή στριμωχνόμαστε σε ένα δυάρι κλουβί πληρώνοντας ενοίκιο; Δεν ωφελεί σε τίποτα να μοιρολατρούμε και να μένουμε απαθείς.

Η πρόσφατη εμπειρία κατάληψης και αυτοδιαχείρισης βιομηχανικών μονάδων από τους εργάτες, π.χ. στο εργοστάσιο κεραμοποιίας “Zanon” στην Αργεντινή (μετονομάστηκε σε “εργοστάσιο χωρίς αφεντικά”) ή στο εργοστάσιο παραγωγής ποδηλάτων “Bike Systems GmbH” στη Γερμανία (με τη συμμετοχή αναρχοσυνδικαλιστών της FAU), αποδεικνύει ότι αυτός ο τρόπος λειτουργίας των μέσων παραγωγής, όχι μόνο δεν είναι ουτοπία, αλλά πρόκειται για τον πιο αυθόρμητο τρόπο λειτουργίας των παραγωγικών μονάδων που αναδεικνύει τη σημασία της συνεργασίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Παρόμοιες προσπάθειες με καταλήψεις εργοστασίων είναι πρόσφατες και στην Ελλάδα (Λαναράς, Palco, Κανάκης). Πριν λίγο καιρό το εργοστάσιο υποδηματοποιίας και οι αποθήκες της “elite” καταλήφθηκαν από τους εργαζόμενους μετά τον εμπαιγμό τους από τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου που τους είχε απλήρωτους για μήνες. Σύντομα όμως παρενέβησαν τα συνδικαλιστικά τσιράκια των αφεντικών (ΠΑΜΕ και οι ξεπουλημένοι συνδικαλιστές του ΚΚΕ, που δεν εργάζονται καν στην εταιρεία) και θέτοντας εκβιαστικά διλήμματα στους εκατοντάδες εργαζόμενους, τους ώθησαν ουσιαστικά να λήξουν την κατάληψη αφήνοντας τους ξεκρέμαστους.

Για όλους εμάς τους μισθωτούς σκλάβους που βιώνουμε καθημερινά την καταπίεση εντός και εκτός του εργασιακού μας χώρου, ένας τρόπος υπάρχει για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Η άγρια απεργία και η οικειοποίηση των μέσων παραγωγής, η αυτοοργάνωση και η αυτοδιαχείριση στους χώρους εργασίας. Στοχεύοντας στην εξέγερση και την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΧΑΡΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ                                ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ

24/02/2010 11:00 π.μ. ΜΟΥΣΕΙΟ                    ΓΙΑ ΕΝΙΑΙΟ ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Σωστος αλλα αυτο ειναι ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ αντε να ξυπνησουμε λιγακι
 

DANAHTRANS

Μέλος
Εγγρ.
30 Ιαν 2006
Μηνύματα
6.983
Like
6
Πόντοι
66
Ρε παιδια εχουμε φαληρηση το εχετε καταλαβη??  Τι να βγαλετε με τις πορειες??? Ωραια την κανατε την πορεια πειτε μου θα ερθουν τα λεφτα πισω??? Τι θα αλαξη δηλαδη?? Θα βαλη το βρακυ του αναποδα ο Γιωργακης η ο καθε Γιωργακης??
 

Επισκέπτης
Σωστος αλλα αυτο ειναι ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ αντε να ξυπνησουμε λιγακι
δεν σε υποχρεωνει κανεις να αποδεχτεις την ταμπελα..
εμενα μου αρκει που τα λενε σωστα..
για καποιους ουτοπικα..
οκ..
ομως ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορει να αντικρουσει τα επιχειρηματα τους με την λογικη..
 

osie.0909

Μέλος
Εγγρ.
7 Νοε 2007
Μηνύματα
5.347
Κριτικές
2
Like
8
Πόντοι
66
:think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: :think: :think:
εγώ ήξερα ότι για να απεργήσεις, απαραίτητο πρώτα είναι να δουλέψεις; αλλάζουν οι καιροί.
:grin: :grin: :grin: :grin: :grin: :grin:
 

Stories

Νέο!

Stories

Top Bottom