Συνάντηση πριν περίπου δύο μήνες με κοπέλα του γραφείου.
Πάω στο ξενοδοχείο της. Εκεί αρχίζει η κοπέλα να μου λέει τον πόνο της… Δεν κάνω μου λέει γι’αυτή τη δουλειά… Και γιατί την κάνεις τότε να της λέω εγώ…
Τέλος πάντων κάποια στιγμή πάμε να ξεκινήσουμε.. Και μου ξεκινάει τα μη… μη φιλιά, μη αγγίγματα, μη το ένα μη το άλλο… Σταματάω κι εγώ… Μου λέει έλα τι θες να κάνουμε; Μα τις λέω αναρωτιέμαι κι εγώ τι έχει μείνει να κάνουμε…; Έλα μου λέει ας δοκιμάσουμε ιεραποστολικό… (δεν είχε μείνει να ‘επιτρέπεται’ κάτι άλλο). Και ξεκινάμε.
Και πάνω που ξεκινάμε μπουκάρει στο δωμάτιο μια κοπέλα.
Παγωτό εγώ…
Λένε κάτι στη γλώσσα τους οι δύο κοπέλες και βγαίνει.
Ντάξει λέω εγώ αυτό παραπάει. Σηκώνομαι, ντύνομαι.
Μου κάνει η κοπέλα: δεν μπορώ να σου δώσω τα λεφτά. Της λέω μα δεν κάναμε τίποτα… Πως μου λέει, είμαστε ώρα εδώ.
Να μην μακρηγορώ, παίρνω το γραφείο του λέω τι έγινε.
Ναι μου λέει έχετε χίλια δίκια. Χίλια συγγνώμη. Για τα χρήματα όμως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Τους λέω δηλαδή θεωρείτε ότι έλαβα services για 150€;
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε μου λέει, είναι να σας δώσουμε άλλη μισή ώρα στο επόμενο ραντεβού ώρας που θα κλείσετε.
Τους εξήγησα ότι δεν πρόκειται να ξανακλείσω σε τέτοιους ερασιτέχνες wannabe επαγγελματίες και από μένα είναι μαύρο στο συγκεκριμένο ‘γραφείο’.